Salka teatralna w starodawnej piwnicy pod Ratuszem na Rynku w Krakowie. Pełniący swój teatralny dyżur Wlodzimierz Wowa Brodecki jakoś znalazl wolne miejsca siedzące. Nad głowami wznoszą się mocarne sklepienia łukowe tworząc kamienne obramowanie dla sceny. Kiedy gasną światła nad fotelami teatralnymi, przestajemy na nie zwracać uwagę, kierujemy spojrzenia na scenę. Od 2006 roku jest tutaj wystawiana "Gąska".
Rozpoczyna się pierwsza scena sztuki... Jedna z bohaterek z trzaskiem otwiera drzwi do ubożuchnej kawalerki teatralnej. Na łóżku leży rozebrana dziewczyna, trzęsąca się pod kołdrą, pod którą stara się ukryć. Pięcioro bohaterów spektaklu "Gąska" miota się w emocjonalnym kręgu cały czas w ciasnych czterech kątach... Czy to może być ciekawe? Okazuje się, że tak! W tej kawalerce na początku aktoskiej pracy mieszkali wczęsniej. Ileż tutaj wylewa się tego dnia namiętności, żalów, rozpaczliwych gestów. Zazdrosne kobiety rzucają wszystkimi możliwymi przedmiotami w pokoiku w zasięgu ich ręki. To już nie tylko dramat na scenie - awantura prawie jak w życiu.
Ta komedia cenionego rosyjskiego autora Nikołaja Kolady, o którym mówią - "kolega Antoniego Czechowa", opowiada historię artystów mieszkających w małym rosyjskim mieście. Uwikłani w swoje kariery i małżeństwa żyją sobie spokojnie do momentu, aż zjawia się Ona, młoda artystka, aktorka budząca zazdrość starszych koleżanek. Jak się okazuje słuszną - bo ich mężowie ulegają Jej czarowi.
Artyści też kochają
Cały obsada aktorska w tym spektaklu w reżyserii Tomasza Obary gra brawurowo. Rozpisana na jeden póltoragodzinny akt sztuka pozwala wszystkim odtwórcom grać jednakowo główne role! Otwórcy wykorzystali tę szansę do końca! Aktorzy wnoszą swoją cielesność, swoistą autoironię wobec swojego wyglądu i zawodu. Mężczyźni - reżyser teatralny Fiodor (Tadeusz Lomnicki), przyjaciel Diany (Malgorzata Krzysica) i aktor Wasilij (Kajetan Wolniewicz), mąż aktorki Ally (Beata Schimscheiner), uciekli w romans z "Gąską" - młodziutką Nonną ( płaczliwa rola Iwony Sitkowskiej jako gwiazdy prowincjonalnej sceny) w poszukiwania uczucia. To ich niepogodzenie się z przemijaniem śmieszy, bawi, ale także wzrusza. Nadszedł dzień, w którym rzecz się wydała. Jak bańka mydlana rozsypuje się otaczająca rzeczywistość, w której zabrakło w codziennym życiu miejsca dla słów miłości i oddania.
Komu Ona potrzebna?
Bohaterowie - kobiety i mężczyźni - długo udawali i w swoim życiu i grając na scenie pewne powtarzalne sytuacje. Tymczasem tak wiele im brakowalo w tym życiu. Jest wiele barw miłości. Jedną z nich jest potrzeba czułości. "W tej komedii jest zawarta piękna refleksja, że oto nie tylko kobiety odczuwają potrzebę mówienia im czułych słów o miłości, ciepłego traktowania przez partnera. KAŻDY ODCZUWA TAKĄ POTRZEBĘ. "
Komu Ona potrzebna? Każdy musi na to pytanie odpowiedzieć w swoim własnym życiu sam... W krakowskiej inscenizacji 'Gąski' artyści zadają w ostatniej scenie pytanie - 'Gąska. Komu ona potrzebna?'
Tekst: W. Adamik, K. Woźniak
___________________________________
Tetar Ludowy w Krakowie:
Nikołaj Kolada 'Gąska"
tłumaczenie Jerzy Czech reżyseria: Tomasz Obara scenografia i kostiumy: Anna Sekuła występują: Ałła - Beata Schimscheiner Diana - Małgorzata Krzysica Nonna - Patrycja Durska/ Iwona Sitkowska Fiodor - Tadeusz Łomnicki/Piotr Pilitowski Wasilij - Kajetan Wolniewicz



















Kolady naprowadziła mnie na trop XIX wiecznej "Mewy" ANTONIEGO
Czechowa. Te dwie sztuki mają wspólny nie tylko "ptasi"
tytuł", ale także szczerość z jaką mówią o artystach. Tu i tam
bohaterowie szukają sensu życia, oczekują miłości, wzajemności,
oddania, nie chcą się pogodzić z porażką. Jak się okazuje - ktoś to
napisał a ja cytuję - " kKżdy artysta, czy dobry, czy zły,
oddałby wszystko za związek z kimś, kto go ceni, podziwia, uwielbia, kto
mu wciąż uświadamia jego "wielkość", mówi o
osiągnięciach, potwierdza, że jest wspaniały." A jeszcze
lepiej,że jest czuły, kochany, dobry. Artyści są jak dzieci? Wiotka
jest i bohaterka "Mewy" i tytułowa "Gaska". Czechow i
Kolada chcieli nam coś ważnego dopowiedzieć o nas samych, nie tylko o
artystach."Mewa" została napisana w epoce Henryka Sienkiewicza,w
1898 roku. Odniosła światowy sukces, do dzisiaj jest wystawiana i cieszy
się nieustająca popularnością. "Gaska" powstała w naszych
czasach. Mewy i gęsi łączy to, że muszą żyć w pobliżu wody, tak jak
artyści tetralin - na scenie. Kiedy na tej scenie zabrakło spełnienia
marzeń - aktorzy starają się "odlecieć|. Może to wyglądać tak,
jak w tych dwóch sztukach. Porównanie artystów do wędrownych wodnych
ptaków jest zatem trafne i twórcze.